We willen hiervan leren!

In Nunspeet liggen er al twee schetsen voor de renovatie van het Edzard Koningpark, als de wethouder zegt: “Nee, ik wil het anders.” En toen kon ik met mijn collega Jasper aan de slag. Niet om een derde schets te maken, maar om voor een plan te zorgen waar zoveel mogelijk inwoners zich in kunnen vinden. En daar gaat mijn hart sneller van kloppen. Om drie redenen: vanwege de besluitvorming met bewoners, de samenwerking met de ambtenaren en de rol van de raad.

De wethouder trapt op de rem, omdat zij de inbreng en betrokkenheid van bewoners mist. “Hoe zorgen we ervoor dat bij de herinrichting van het park de betrokkenheid van bewoners zo groot mogelijk is?” vraagt zij zich af. Hoe groter de invloed van bewoners, hoe meer de gemeente moet loslaten. Dat is dus best een spannend leerproces, voor de gemeente en voor ons als begeleiders.
Maar onze eerste vraag is: Wat willen de mensen die gebruik maken van het park? En wat willen de mensen die er niet meer graag komen? Het Koningpark is niet alleen toe aan een opknapbeurt, er is ook overlast geweest door hangjongeren. Hoe maken we het weer tot een park voor iedereen?

Samen met bewoners
De wensen en ideeën verzamelen van bewoners is niet het moeilijkste. We gaan eropaf! Op straat in gesprek met bewoners, we organiseren een brainstorm in het park. Spannender is het om al die belangen af te wegen. Jongeren willen chillen in het park. Ouderen ook, maar dan anders. En de mensen met tuinen die aan het park grenzen, beleven ‘levendigheid’ natuurlijk niet op dezelfde manier als gebruikers die er willen picknicken. Iedereen zijn zin geven, kunnen we niet. Maar het gesprek zo voeren dat er een plan komt waar iedereen mee kan leven, is haalbaar.

Samen met de ambtenaren
Twee beleidsambtenaren zijn nauw betrokken bij het proces, de ene is van ‘ruimte’, de ander van ‘sociaal’. Alleen al die onderlinge samenwerking ervaar ik als winst. Ik zie vaak genoeg dat gemeentelijke afdelingen niet soepel samenwerken. Deze medewerkers hebben elk hun eigen perspectief: de technisch-zakelijke kant en de invalshoek van sociale cohesie. Ze vullen elkaar aan en zijn beide even hard nodig. De samenwerking geeft mij veel energie: het met elkaar meelopen, de coaching on the job. Gaandeweg de gereedschapskist vullen, zodat zij de volgende keer zo’n proces zelf kunnen ondersteunen.

De raad op afstand
In de praktijk zie ik het aan het eind soms nog grondig misgaan: er is een inspraaktraject opgetuigd, betrokken partijen hebben hun inbreng gegeven. En vervolgens haalt de gemeenteraad er een streep door. Dat is dodelijk voor de betrokkenheid van inwoners. Wanneer is de raad aan zet en wanneer is het beter om los te laten?
In mijn ideale plaatje is de raad de waakhond van het democratische proces. De raad stelt het budget vast en bepaalt de uitgangspunten, zoals: het park is van iedereen, de bomenlaan blijft en er moet een educatieve functie blijven. En als er dan een plan ligt toetst de raad. Op de uitgangspunten én op het democratische proces.

Gezamenlijk eigenaarschap
Ambtenaren experimenteren met het ruimte geven aan inwoners en inwoners vinden uit hoe ze omgaan met deze ruimte. Een samenwerking waarbij je samen oploopt en dat vraagt wederzijds vertrouwen. Om dit stap voor stap vorm te geven en te ondersteunen, vind ik zeer boeiend. Het is echt mensenwerk met een lach en een traan. En het mooie is, dat het resulteert in een gemeente die meer in de samenleving gaat staan. Meer echt contact heeft met inwoners over leuke, maar ook zeker over minder leuke zaken.

Contactpersoon